
Heel binnenkort vieren we Pasen, voor christenen een zeer belangrijk feest! Waar we met Kerstmis de geboorte van Jezus gedenken, gaat het nu over zijn dood, maar vooral over zijn verrijzenis. ‘Verrijzenis’ is een woord waar we het niet gemakkelijk mee hebben. Wat kan het voor ons betekenen? Voor Jezus betekende de dood niet het einde. Maar wat dan wel? ‘Jezus leeft”, zegt de engel bij het graf aan de vrouwen die hem kwamen zoeken; “je moet de Levende niet bij de doden gaan zoeken”.
Hoe gaan wij die verrijzenis ervaren? Bewijzen gaan we niet vinden. Maar misschien kunnen we wel ervaren dat Hij ons aanspreekt en een kracht geeft om dingen te doen zoals Hij ze voordeed. Dat is ook wat de leerlingen van Jezus ervaarden. Eerst waren ze bang en sloten ze zich af van de buitenwereld. Maar dan volgden er een aantal verschijningsverhalen. Ze kwamen Jezus onderweg tegen, of Hij kwam naar hen toe… Zijn het echte gebeurtenissen of eerder beeldverhalen die hun geloof verwoorden? Zij zijn in elk geval overtuigd; dat is hun paasgeloof: Jezus heeft de dood overwonnen! Op een dag voelden ze zich sterk genoeg om naar buiten te komen.
Jezus nodigt ons uit om niet te stoppen bij het einde, bij de dood, maar om op te staan en verder te gaan. Als christenen worden we opgeroepen om leven te brengen waar dood is, om liefde te brengen waar haat is,… Dat is meewerken aan de realisatie van Gods droom. Pasen is een uitnodiging om God een stem te geven en zichtbaar te maken in de wereld van vandaag.
De Liturgische Ploeg wenst u een vreugdevol paasfeest!
Jan Willems

Even stilstaan bij Pasen
Geen winter zonder lentezon
geen nacht zonder dageraad
Goede Vrijdag blijft niet duren
geen steen te groot om weg te rollen
wanhoop heeft niet het laatste woord
als mensen opstaan
het licht niet vrezen
kiemkracht niet verstikken
woorden spreken
opstandig teder
geloven dat leven
sterker is dan de dood
dan gebeurt Pasen
weer heel dichtbij.
Kathleen Boedt
Pasen in de kunst

Maria Magdalena was net terug van het graf. ‘Ze hebben Jezus uit het graf genomen!’ zei ze. Twee mannen wilden zelf gaan zien. De kunstenaar Eugène Burnand schilderde hen met de haren in de wind, hun ogen onzeker zoekend. Johannes, de jongste, draagt een wit kleed. Zijn handen lijken op die van een voetbalfan die hoopt dat zijn team toch nog zal winnen. Petrus, de oudste, houdt zijn rechterhand op zijn hart. Hij wijst met zijn linkerhand. Naar het graf?
Bijbel in 1000 seconden