Homilie 25-01-2026
1 Korintiërs 1, 10-13.1
Heel andere manier van leven

Ter gelegenheid van Kerstmis werd mij gevraagd om een korte bezinning te houden voor de mensen van Samana in Pellenberg.

Achteraf besef ik dat ik mij toch een beetje laten gaan heb. Ik kon het niet laten om erop te wijzen dat wij van het kerstfeest een hoogfeest van de commerce gemaakt hebben, van shoppen en eten en feesten, van jezelf verwennen en cadeautjes geven, niet aan de armen maar aan mensen die het even goed hebben als wij, onze vrienden en onze familie.

Heel de kerstperiode lijkt wel één grote orgie geworden van bezoeken aan restaurants en traiteurs en aan Leonidas en Ici Paris XL en Bol.com …

En ik besloot met te zeggen: “Kerstmis vieren zoals wij dat tegenwoordig doen is eigenlijk onze tong uitsteken naar het kindje in de stal”.

En dat was natuurlijk wel kort door de bocht.

Volkomen terecht

Want wij hebben immers het volste recht om Kerstmis met veel overtuiging te vieren. De geboorte te Bethlehem ligt aan de basis van ons geloof en van onze cultuur en onze beschaving.

Er zijn hier bij ons wel mensen die zo open en breeddenkend zijn dat ze een beetje ziek worden als ze een kerkklok horen. En die elke verwijzing naar iets “christelijks” willen ‘ausradieren’. In onze gedachten, in onze media en zelfs in ons geheugen.

Maar daar moeten wij niet aan toegeven. Wij hebben alle reden om Kerstmis te vieren. Temeer daar Kerstmis aan de basis ligt van onze hedendaagse wereldwijde gevoeligheid en zorg voor de mensen die ook vandaag nog in een stal geboren worden.

Maar – en hier komen we bij de lezing van Paulus vandaag – het is zeker ook zo dat je geen christen kan zijn “in schijfjes”. Zo van: vandaag denk ik alleen aan mezelf en haal ik alles naar me toe. Maar morgen zal ik een serieuze gift schenken aan een goed werk.

Dat kan natuurlijk niet.

Omkeren

Het christendom wil dat wij ANDERE MENSEN WORDEN.

Mensen die beseffen dat het doel van ons leven als christen niets anders is dan nieuwe mensen te worden. Dat wij helemaal anders gaan leven, dat wij geloven dat liefde de ultieme kracht en het doel van ons leven is omdat God zelf liefde is.

En dat wij alleen maar tot echte menselijke ontplooiing komen als wij, met vallen en opstaan, liefdevolle mensen geworden zijn.

Als liefdevol, vredevol, vergevend en zorgdragend leven onze spontane manier van leven geworden is. Als egoïstisch en despotisch gedrag op voorhand al geen kans meer krijgt om ons leven te beheersen, dan beginnen wij christen te worden.

Geen periodieke “staaltjes van heiligheid” of “uitzonderlijk goed gedrag” dus, maar een manier van leven die wij van Jezus hebben en die de onze geworden is.

Onenigheid onder elkaar, ruzies en verdeeldheid, kan dus niet.

Haantjesgedrag, anderen misbruiken om zelf “iemand te zijn” al helemaal niet.

“Ziet eens hoe zij elkaar liefhebben”, zegden de oude Romeinen over de eerste christenen.

Ik denk niet dat het de bedoeling is dat wij allemaal verliefd worden op elkaar.

Maar we moeten elkaar wel allemaal graag zien.

Kijk gerust eens goed rond. Er valt zeker nog wat werk te doen.

Luc Thiry
Hulppriester Pastorale zone Lubbeek Sint-Augustinus