Homilie 12-04-2026
JOHANNES 20, 19-31
Het geloof van Thomas

In een groot deel van India worden christenen lastig als je suggereert dat hun geloof teruggaat op de kolonisatie en de komst van Portugezen en Engelsen.

Ze zeggen dat hun christenzijn komt van de prediking van de apostel Thomas en ze beweren dat zij al christen waren toen wij in Europa nog volop heilige eiken aanbaden. Dat zal wel kloppen.

Dat de zogenaamde ongelovige Thomas na de ontmoeting met Jezus een enthousiaste verkondiger werd, blijkt al uit het evangelie zelf.

Wat voor ons vandaag nog belangrijker voorkomt, is de bijna buitensporige nadruk die in dat evangelie gelegd wordt op de wonden van Christus en zelfs op het aanraken ervan. Méér nog dan het geloof, het vaststellen dat Jezus leeft, is het belangrijk in te zien dat het om de gekruisigde, de met wonden overdekte Jezus gaat, die door de Vader is opgewekt. En die in zijn verheerlijkte lichaam de tekenen van zijn lijden-uit-liefde meedraagt.

Navolging

Als wij dus zeggen – als wij goede christenen willen zijn – dat we de verrezen Christus willen volgen, dan gaat het niet om het gehoorzamen van een geest, maar om het volgen van de Man die uit liefde zijn leven gaf voor de mensen en die daarom door de Vader werd verheerlijkt.

Wij geloven dat wij als we in ons dagelijks leven delen in de tegenwerkingen, de pijn en het lijden die zijn deel waren in zijn inzet voor de mensen, dat wij dan erop mogen vertrouwen dat de Vader die Hem heeft opgewekt, ook ons zal opwekken.

En zo begrijpen wij dan ook de zin: “Wie gelooft, heeft eeuwig leven”.

Als wij spreken over geloven in Jezus gaat het dus niet zozeer over het voor waar aannemen van een aantal verhalen, geloofspunten of uitspraken, maar over het beamen en willen navolgen van Jezus’ manier van leven-voor-anderen.

Kritisch geloven

In die zin kan je zelfs stellen dat wij Thomas geheel onterecht eeuwenlang een beetje vies bekeken hebben omwille van zijn zogenaamd “ongelovig” zijn.

Voor hetzelfde geld kan je zeggen dat Thomas gewoon een beetje nuchter bleef in een groep die waarschijnlijk uitgelaten en zelfs extatisch reageerde op de eerste berichten van de verrijzenis.

Ook voor ons vandaag is een enigszins kritische instelling niet ongepast.

Zeker als je nagaat wat zich allemaal als “religieus” aanbiedt.

De navolging van de verheerlijkte gekruisigde blijft onze norm.

Ik moet mezelf geen letsels toebrengen, mijzelf niet pijnigen.

Dat is middeleeuws en ziekelijk.

Maar heb ik, bijvoorbeeld tijdens de voorbije “vastenperiode” mensen die het moeilijk hebben wat verlichting en vreugde gebracht?

Ook als dat mezelf een beetje pijn deed, een beetje moeilijk was, of mij zelfs, financieel, een beetje lichter maakte?

Daar gaat het om: er wordt van mij meer gevraagd dan woorden alleen …

Luc Thiry
Hulppriester pastorale zone Lubbeek Sint-Augustinus